مطابق ماده 1158 قانون مدنی، طفل متولد در زمان زوجیت ملحق به شوهر است، مشروط بر این که از تاریخ نزدیکی تا زمان تولد کم تر از شش ماه و بیش از ده ماه نگذشته باشد.
آن چه را که از این ماده به عنوان«اماره فراش» تعبیر میشود. انتساب طفل در فاصله ی زمان مزبور به شوهر است زیرا فرض را بر عدم خطای زوجه مسلمان انگاشته و طفل را ملحق به او دانسته است. البته با پیشینه حکمی که در این موضوع قابل اشاره است در صورت قذف به زنا و نفی ولد، چنان چه همراه با اقامه بینه باشد، اثبات زنا اگرچه موجب اسقاط در قذف خواهد بود اما در خصوص نفی ولد نیازمند لعان یا مباهله میان زن و شوهر خواهد بود.
مطابق ماده 1161 قانون مدنی: «هرگاه شوهر صریحاً یا ضمناً اقرار به ابوت خود نموده باشد دعوای نفی ولد از او مسموع نخواهد بود».
اما در خصوص سکوت زوج در بیان الحاق طفل به خود، اختلاف است که برخی از فقها آثاری را بر سکوت ندانسته اگرچه برخی حقوقدانان این سکوت را اقرار ضمنی زوج دانسته اما این سکوت مانع از آن نخواهد بود که زوج دلیلی موجه در اختیار سکوت ارایه نماید.
بنابراین اقراری در حق پدر مؤثر خواهد بود که به طور صحیح واقع گردد و خللی در صحت آن از قبیل اکراه، اشتباه، جنون که در برخی موجب فقدان قوه ی شعور میگردد وجود نداشته باشد ولی ادعا کذب اقرار قابل استماع نخواهد بود.
در هر حال، دعوای نفی ولد فوری است و پس از انقضای دو ماه از تاریخ اطلاع یافتن شوهر از تولد طفل(ماده 1162 ق.م) و در موردی که شوهر مطلع از تاریخ حقیقی طفل نبوده و تاریخ تولد بر او مشتبه نموده باشد به نوعی که موجب الحاق طفل به او باشد و بعدها شوهر از تاریخ حقیقی تولد مطلع شود، مدت مرور زمان دعوای نفی ولد دو ماه از تاریخ کشف خدعه خواهد بود. (ماده 1163 ق.م)
البته نکته ای که در این خصوص قابل اشاره است، مهلت دو ماه مخصوص شوهر در نفی ولد است و این موضوع مشمول حال دیگران نخواهد بود.
 

این سایت طبق قوانین جمهوری اسلامی ایران ، قوانین جرایم اینترنتی و مجموعه قوانین و مقررات تجارت الکترونیک فعالیت میکند.

خدمات و محتوای عرضه شده توسط این سایت جهت استفاده در این سایت تولید میشوند. هرگونه سو استفاده از اطلاعات ، متن ها ، طرح ها ، عکس ها و ...

از این سایت پیگرد قانونی دارد و هیچ فرد حقیقی یا حقوقی اجازه سوء استفاده از مطالب این سایت را ندارد.