طبق ماده 504 قانون آیین دادرسی مدنی، معسر از هزینه دادرسی کسی است که به واسطه عدم کفایت دارایی یا عدم دسترسی به مال خود به طور موقت قادر به تأدیه آن نیست. در فقه معسر به معنای مفلس به کار رفته و کسی که معسر است محجور دانسته است. با توجه به مقررات مذکور در ماده 20 قانون اعسار و مادۀ 505(ق.آ.د.م) مرجع رسیدگی به دعوی اعسار از محکوم به دادگاهی است که بدواً به دعوای اصلی رسیدگی کرده و حکم محکومیت مالی را صادر نموده است و حسب مورد دادگاه نخستین یا دادگاهی است که دارای مورد درخواست تجدیدنظر یا فرجام را صادر نموده است. در صورتی که دلیل اعسار شهادت شهود باشد، باید شهادت کتبی حداقل دو نفر که از وضعیت مالی و زندگانی او مطلع می باشند به دادخواست ضمیه شود و چون دعوای اعسار از جنبه مالی دارد به اعتبار بند ب ماده 230 همین قانون باید دو نفر گواه مرد و در صورتی عدم وجود دو گراه مرد باید گواهی کتبی یکی نفر مرد و دو نفر زن را به دادخواست پیوست کند و چنانچه حضور شهود را در جلسه دادرسی لازم بداند به مدعی اعسار اخطار میشود که در روز مقر شهود خود را حاضر نماید. مطابق ماده 508 همین قانون معافیت از هزینه دادرسی باید برای هر دعوا به طور جداگانه تحصیل شود و معسر می تواند در تمام مراحل به همان دعوا از معافیت استفاده کند. در صورتی که معسر فوت شود مطابق ماده 510 همین قانون ورثه نمی توانند از حکم اعسار استفاده نمایند مگر آن که ورثه نیز اعسار خود را ثابت نمایند. از اثبات اعسار معسر موقتاً از تأدیه تمام یا قسمتی از هزینه دادرسی معاف شده و حق داشتن وکیل معاضدتی و معافیت موقت از پرداخت حق الوکاله را دارد. در صورتی که معسر متمکن گردد ملزم به تأدیه آن خواهد بود.

 

این سایت طبق قوانین جمهوری اسلامی ایران ، قوانین جرایم اینترنتی و مجموعه قوانین و مقررات تجارت الکترونیک فعالیت میکند.

خدمات و محتوای عرضه شده توسط این سایت جهت استفاده در این سایت تولید میشوند. هرگونه سو استفاده از اطلاعات ، متن ها ، طرح ها ، عکس ها و ...

از این سایت پیگرد قانونی دارد و هیچ فرد حقیقی یا حقوقی اجازه سوء استفاده از مطالب این سایت را ندارد.