طبق ماده 218 قانون مدنی: «هرگاه معلوم شود که معامله با قصد فرار از دین به طور صوری انجام شده آن معامله باطل است.» (اصلاحی 14/8/1370)
1- معامله صوری
معامله صوری باطل است. مطابق بند 1 ماده 190 قانون مدنی در خصوص شرایط صحت معامله«قصد طرفین و رضای آن ها» الزامیست. بنابراین اگر در حین عقد طرفین قصد انعقاد معامله را نداشته باشند، عقد بی تردید باطل است چرا که موضوع اراده باید ایجاد اثر حقوقی باشد و معامله صوری به دلیل فقدان قصد رکن اساسی شرایط صحت معامله را از دست می دهد و معامله باطل است.
2- معامله با قصد فرار از دین
در این صورت مدیون برای عدم وفای به تعهد خویش، معاملاتی را در خصوص اموال خود منعقد میکند. این معاملات چنان چه با قصد فرار از دین صورت گرفته باشد، نافذ است اما به موجب ماده 4 قانون محکومیت های مالی بطلان نسبی خواهد بود به این نحو که معامله ی به قصد فرار از دین بین دو طرف نافذ است ولیکن در برابر ثالث غیرقابل استناد است.
با این وجود طلبکار می تواند به دادگاه درخواست دهد و با اقامه دلیل اثبات کند که مدیون برای فرار از دین قصد فروش اموال خود را دارد و دادگاه میتواند به میزان بدهی او، قرار توقیف اموال وی را صادر نماید که در این صورت بدون اجازه دادگاه حق فروش اموال را نخواهد داشت.

 

این سایت طبق قوانین جمهوری اسلامی ایران ، قوانین جرایم اینترنتی و مجموعه قوانین و مقررات تجارت الکترونیک فعالیت میکند.

خدمات و محتوای عرضه شده توسط این سایت جهت استفاده در این سایت تولید میشوند. هرگونه سو استفاده از اطلاعات ، متن ها ، طرح ها ، عکس ها و ...

از این سایت پیگرد قانونی دارد و هیچ فرد حقیقی یا حقوقی اجازه سوء استفاده از مطالب این سایت را ندارد.